French foreign minister Bernard Kouchner said on July 16 2008 that it was his “biggest wish” that Serbia get European Union candidate status this year, international and Serbian news agencies reported.

However, after a meeting in Paris between Kouchner and his Serbian counterpart Vuk Jeremic, it was clear that fundamental differences endure between Paris and Belgrade on the question of Kosovo’s February 17 2008 unilateral declaration of independence.

News agency Reuters reported that Kouchner told a joint news conference with Jeremic: “I have always wanted this (Serbian accession to the EU) and I have always known that Serbian people’s interest, culture,…psychological qualities and determination were European”.

Major issues blocking Serbia’s path to EU accession are differences on Kosovo and on Belgrade’s co-operation with the UN war crimes tribunal on the former Yugoslavia. Also complicating matters is the Irish rejection of the Lisbon Treaty, which major EU forces, including France, believe to mean that further expansion of the bloc should be put on hold until the institutional problems of the EU are resolved.

Kouchner appeared to discount the current Lisbon Treaty problem, saying: “Whatever the current difficulties, I think that Serbia one day, and as quickly as possible, [will] join the EU”.

Serbia’s new government, which took office on July 7 2008 with Mirko Cvetkovic as prime minister, is seen as pro-Western, but was quick to reaffirm its rejection of Kosovo’s unilateral declaration of independence. On July 16, a special debate in the Serbian parliament was initiated by the government to confirm the continuation of Serbian policy against Kosovo independence.

Jeremic told the July 16 news conference in Paris that there were “very great differences” on the issue of Kosovo in his talks with Kouchner. France was among the first countries to recognise Kosovo as independent.

“Serbia will never recognise that unilateral act (the declaration of Kosovo’s independence) and the new Serbian government will never do this. Kosovo is part of Serbia. That is the point of divergence,” Jeremic said.

According to a report earlier this week in UK newspaper the Guardian, a senior EU official said that there was “absolutely no chance” of Serbia becoming an EU member unless border demarcation issues were resolved.

European Enlargement Commissioner Olli Rehn said in a recent media interview that Serbia’s aim of getting EU member state candidate status by the end of this year or early 2009 was “very ambitious”. He said that Serbia would have to co-operate fully with the UN war crime tribunal.

According to the report, Kosovo has the highest rate of unemployment. World Bank figures show that 53 percent of the population are considered to be living in poverty, while unemployment is between 45 and 50 percent of the potential working population, the report states.

The UNDP’s Coordinator for Kosovo Frode Mauring says that the “report focuses on assistance to the poor“, and calls on the Kosovo government to improve market conditions and create better conditions for investors.

“There can be no sustainable development without a sustainable increase in the level of employment,“ says Mauring, adding that private companies have a particularly important role to play in this context.

The U.S. media and government falsified and distorted the public image of radical Islamic ultra-nationalist Alija Izetbegovic. U.S. media infowar techniques portrayed Izetbegovic as a second Mustafa Kemal Pasha Ataturk, a modern, moderate, pluralistic, secular Muslim statesman. But, in reality, Izetbegovic denounced and rejected Ataturk. Instead, Izetbegovic identified with Iranian leader and Islamic cleric Ayatollah Ruhollah Khomeini.

In 1992, at the start of the Bosnian civil war, Alija Izetbegovic made an official state visit to Iran, staying in Tehran for two days in discussions with Iranian government, military, and religious leaders. The official state visit was described in a New York Times story. “Bosnian Threatens Poison Gas Against Serb Forces” from October 31, 1992:

“The President of Bosnia and Herzegovina said today that his Bosnian Muslim forces had poison-gas weapons and might be forced to use them as a defensive measure against Serbian forces.

‘Bosnian Muslims live under very difficult conditions,’ the Bosnian leader, Alija Izetbegovic, told Iranian television at the end of a two-day official visit to Teheran. ‘If the current situation continues, the people of Bosnia will be forced to use poison gas to defend themselves and end the crimes committed by the Serbs, even though this may be against their true wishes.’

Mr. Izetbegovic did not specify how the poison gas had been obtained, but added that his forces had the chemicals in Bosnia.

At a ceremony in which senior Bosnian leaders placed a wreath on the tomb of the leader of Iran’s Islamic revolution, Ayatollah Ruhollah Khomeini, Mr. Izetbegovic thanked Iran for its ‘overall support’ to Bosnia and stressed the need for fuel and food, with the approach of winter.”

The Ayatollah Khomeini grave and shrine is located south of Tehran, the Iranian capital. The shrine is a massive religious complex and building site. The gravesite consists of blue domes and four golden minarets and dormitories constructed for Muslim pilgrims.

When worshippers come to honor the legacy of Ayatollah Khomeini, called the Imam, the founder of the Iranian Islamic Republic, they partake in a religious ceremony that begins with a revolutionary song and with uniformed guards laying a wreath at Ayatollah Khomeini’s tomb.

The Khomeini shrine complex is near Behesht-e Zahra, has hallways that are 330 feet long, four minarets, a subway connection, shops, a post office, a restaurant, snack bars, a bank, and a 20,000 car parking lot.

Izetbegovic had more in common with Ruhollah Khomeini than he did with Kemal Ataturk. Izetbegovic rejected the secular model that Ataturk founded and espoused in The Islamic Delaration (1970; republished, 1990):

“Turkey as an Islamic country used to rule the world. Turkey as an imitation of Europe represents a third-rate country, the like of which there is a hundred in the world.”

Instead, Izetbegovic championed the Iranian model, the Ayatollah Khomeini model.

Izetbegovic argued that Muslim populations should take control and destroy non-Muslim states when Muslims are a majority:

“There can be neither peace nor coexistence between the Islamic faith and non-Islamic social and political institutions … The Islamic movement must and can, take over political power as soon as it is morally and numerically so strong that it can not only destroy the existing non-Islamic power, but also to build up a new Islamic one.”

The U.S. media and government engaged in a disinformation and propaganda campaign regarding Izetbegovic’s ties to Iran, Ayatollah Khomeini, and Islamic religious fundamentalism and Islamic radicalism and ultra-nationalism. The facts speak for themselves. Izetbegovic made an official state visit to Iran in 1992, again in 1993 during the height of the Bosnian civil war, in 1997 to attend an Islamic conference in Tehran, and in 1999. The U.S. media and government had covered-up the Iranian connections to Bosnia, and those between Khomeini and Izetbegovic.

UNITED NATIONS (Reuters) - Despite Russian objections, Secretary-General Ban Ki-moon said in a report made public on Thursday he was pushing ahead with a plan to hand over policing functions in Kosovo to the European Union.

The United Nations has run the former Serbian province since 1999, when NATO bombing drove out Serb forces engaged in a ruthless counterinsurgency against Albanian guerrillas.

But a declaration of independence in February by Kosovo’s ethnic Albanian majority left the U.N. mission in limbo. The Security Council has been split on how to proceed because Western states have recognized Kosovo while veto-holding Russia follows its ally Serbia in opposing independence.

Ban said last month he intended to “reconfigure” the mission and in his latest report to the Security Council said because the council was “unable to provide guidance” he had told his Kosovo envoy, Lamberto Zannier of Italy, to go ahead.

“I have instructed UNMIK (the U.N. mission) to cooperate with the European Union, in order for it to assume an enhanced operational role in Kosovo in the area of rule of law under the overall authority of the United Nations,” he said.

A 2,200-member EU police mission is waiting to deploy in Kosovo.

Russia strongly opposes an EU takeover. President Dmitry Medvedev said in an interview published this month that Ban had overstepped his authority by scaling back the U.N. mission. Moscow says the issue can be resolved through talks with Belgrade.

Ban’s report said new realities in Kosovo — including the entry into force of a constitution on June 15 — had “fundamentally challenged” the U.N. mission, which could no longer perform most of its tasks as effectively as before.

He cited cases where Kosovo authorities had openly challenged the mission over applying property and traffic law.

Another problem has been a growing boycott of Kosovo’s institutions by the Belgrade-backed Serb minority.

Serbian President Boris Tadic told the Security Council last month Belgrade could not endorse Ban’s plan.

The European Union, however, has been encouraged by this month’s installation of a new pro-Western Serbian government and will call on Belgrade next week to play a constructive role in the bloc’s efforts to stabilize Kosovo.

(Editing by Patricia Zengerle)

The government initially priced the airline at 150 million euros and said it would sell a 51 percent stake in a tender expected to be called by the end of this month.

“We will probably accept our privatisation adviser’s recommendation to cut the start price in order to ensure greater competitiveness,” Dinkic was quoted as telling Tanjug news agency.

“In other words, we will not convert a JAT debt to the National Bank of Serbia into capital but leave it up to the future buyer to renegotiate and reschedule,” he added. He said the government was aware that the airline industry worldwide is being hit by high fuel prices.

“JAT needs investment and we will try to find a strategic partner in a tender and of course there is a reserve plan if we are not satisfied with the outcome of the tender,” Dinkic said.

JAT has 209 million euros of debt. Its assets, a two-decade-old fleet of 16 mainly Boeing 737 planes plus real estate, ihave been officially estimated to be worth $150 million.

Local media have reported that Russia’s Aeroflot, considered the most serious potential suitor, is no longer interested. Dinkic said the government had not been formally notified.

Earlier this week, Swedish East Capital fund said in a newsletter that international interest in JAT was strong. “Aeroflot, Icelandair and Italian Air One have all shown interest in the past and now the German Air Berlin and the Greek Aegean Airlines are also possible candidates,” it said. (Reporting by Gordana Filipovic; Editing by David Cowell)

SARAJEVO has not looked this good since it hosted the winter Olympics in 1984. Most striking is the restoration of the Hotel Evropa, built in 1882 but left in ruins ever since it was gutted by Serb shells in 1992. Even gloomy Bosnians can see that Sarajevo has entered a new phase in its history. Most reconstruction after the 1992-95 war is over and many new buildings are going up, including one that is planned to be the tallest in the Balkans.

Times are changing in politics, too. A stabilisation agreement with the European Union has just come into force. It is a first step that should lead to eventual EU membership. The agreement, signed last month after Bosnia’s politicians ended 18 months of political deadlock, marks what one weary diplomat calls “the end of the beginning”. Bosnia won the deal only after its intransigent leaders wore down their EU partners into accepting a watered-down version of reform for Bosnia’s police.

Miroslav Lajcak, the international pro-consul in Bosnia, argues that most of its 3.8m people now put jobs and prosperity above the old national questions. Yet they keep voting for nationalist parties. With local elections due in October, the country may now enter a fresh period of deadlock, as Serb, Croat and Bosniak (Muslim) leaders again champion the interests of their own people, not of the country as a whole. All the arguments that have dogged Bosnia since the Yugoslav collapse in 1991 could come to the fore again.

When the war ended in the 1995 Dayton agreement, Bosnia was divided into two entities, the Republika Srpska and the Bosniak-Croat federation. The first is dominated by Milorad Dodik, who often threatens a referendum on independence. The second is riven by divisions, not only between Bosniaks and Croats, but also among Bosniak leaders. One result is a budget crisis, as the federation has run out of money. The new EU deal should mean that Bosnian leaders can start on the reforms that are needed to move towards EU membership—though the Irish no to the Lisbon treaty has cast a cloud over all future EU enlargement.

In any case, Bosnians might be forgiven for thinking that the EU will bend to their will, not the other way around. In April Serbia, which had been told it could not have an EU stabilisation agreement until it co-operated fully with The Hague war-crimes tribunal, was suddenly given one as a bribe to get voters to back pro-European parties. The bribe worked: Serbia has just installed a pro-European government. But Bosnians concluded that, even when the EU sets tough conditions, political expediency will find a way round them.

In principle the reforms demanded by Brussels should strengthen Bosnia’s weak state institutions. But this is not what Mr Dodik wants: he prefers the opposite. He can argue that there is a precedent. Even before the union of Serbia and Montenegro broke up in 2006, the two parts negotiated with the EU as separate entities, not as a single country. Alida Vracic, who runs Populari, a think-tank, believes that the key is to show Bosnians that there are real benefits from EU integration. “When we no longer need visas,” she says, “they will understand what this is all about.”

“We support unconditionally the seizure by Serbia of the UN General Assembly with the aim of triggering an advisory proceeding by the International Court of Justice about what is going on in Kosovo,” Russian and Serbian media reported Lavrov as saying.

“I can confirm, that we have discussed this issue,” said Lavrov later said, in comments published on the official site of the Russian Foreign Ministry.

Advisory proceedings before the UN International Court of Justice are open solely to five organs of the United Nations and to 16 specialised agencies of the United Nations family. In this case, Serbia hopes to launch the proceedings via the UN’s General Assembly.

Although the Court’s opinion would be advisory, without binding effect, it nevertheless remains that the authority and prestige attached to the Court’s advisory opinions, especially when the organ or agency concerned endorses that opinion, means that its decisions are often as such sanctioned by international law.

Serbia’s Jeremic warned against attempts to prevent this legal action, saying this would only prove that those opposing it have the international law against them. “Some countries will strongly resists this initiative,” Jeremic said. At present, 43 out of 192 UN members have recognized Kosovo.

But Jeremic said he was optimistic. “If you ask me whether I am optimistic, I will say that I have lot more optimism now that we have secured the firm support of the Russian Frederation. This does not mean that countries will have to vote for or against the Serbian position. It’s about asking the opinion of the International Court. I cannot think of any arguments against voting for this issue,” he is quoted as saying in the Russian press.

The Serbian press also reports that Jeremic is launching a diplomatic offensive with the West, starting with French foreign minister Bernard Koucher, whose country currently holds the six month rotating EU Presidency. One of the ideas Jeremic intends to discuss in Paris, according to the press, is reinstating Serbia’s ambassadors from countries which have recognised Kosovo.

Probes have also been launched into 27 other members of the former Kosovo Liberation Army, KLA, for the alleged murder of 22 people during the conflict in 1998.

Limaj and the others belonging to KLA’s 121th Brigade are blamed for the illegal detention of 35 Serbs and Albanians and the murder of 22 people in Lipljan, Stimlje and Glogovac in Kosovo.

Those crimes were not included in The Hague tribunal’s indictment against Limaj, who was acquitted and freed after his trial for alleged war crimes committed during the 1998-99 war between Serbian security forces and Albanian guerrillas in Kosovo, Serbia’s prosecution said.

The Hague war crimes tribunal freed Limaj in late 2005, following the trial for alleged war crimes committed in the KLA’s camp at Lapusnik.

The new investigation also includes Kosovo Premier Hashim Thaci’s right hand man Azem Syla, a former KLA defence minister.

According to Serbian investigators, Limaj and Syla were members of KLA’s General Staff along with Sokol Bashota, Rexhep Selimi, Lahi Brahimi, Xhavit Haliti, Hashim Thaci, Kadri Veseli, and Jakup Krasniqi.

“On July 21, President George W. Bush is scheduled to meet with Hashim Thaci, styled by some ‘Prime Minister’ of the separatist Albanian Muslim administration in the Serbian province of Kosovo and Metohija. As pastor of the Orthodox Christian people of Kosovo, I protest to the fullest possible degree the fact that President Bush would bring dishonor on his office and sully the good name of the American nation by receiving such an infamous terrorist, war criminal, and organized crime chieftain.

“Such a meeting is particularly disturbing in light of President Bush’s aspiration to leadership in the struggle of decent people everywhere against global jihad terrorism. In another context, he likened association with terrorists to seeking accord with the Nazis before World War II. Has he now changed his mind?

“Mr. Thaci’s criminal record is well-known. Under his alias ‘the Snake,’ Mr. Thaci is one of the three principal kingpins in the Albanian Mafia, which is based in Kosovo and operates drug, sexual slavery, and weapons rackets across Europe. According to the German intelligence service BND, he meets regularly in Pristina’s Grand Hotel with his chief accomplices, Ramush Haradinaj and Agim Ceku, to manage their joint criminal enterprises. To protect his criminal ‘turf,’ Mr. Thaci has not hesitated to eliminate rivals through physical means. As stated by one Albanian former leader in Kosovo, ‘Cadavers have never been an obstacle to Thaci’s career.’

“His record as a terrorist and war criminal is no less notorious. As a former commander of the so-called ‘Kosovo Liberation Army (KLA),’ Mr. Thaci bears primary responsibility for the terror campaign that has killed thousands of my flock and forced a quarter of a million to flee their homes in the province. Thousands of Serbian houses have been burned or forcibly taken over by Albanians, many of them illegal immigrants from Albania. Mr. Thaci’s henchmen have demolished or desecrated over 150 of the churches and monasteries in my diocese. Particularly targeted for destruction have been crosses and icons of Our Lord Jesus Christ and the saints, giving proof to the Islamic jihad ferocity that motivates these attacks.

“It is known that in 1995 Mr. Thaci, together with his crony Mr. Haradinaj, met in Tirana with Osama bin-Laden to plan the jihad against Serbs in Kosovo. Americans should keep in mind that the terrorist reach of the KLA is not confined to Serbia but already has reached American shores with the barely averted plot by jihad terrorists, four of whom are Albanian Muslims from the Kosovo region, to attack Fort Dix in New Jersey and kill American servicemen.

“Perhaps most appalling is Mr. Thaci’s role with respect to horrifying reports that organs destined for the illegal trade in organs for transplant were torn from live Serbian prisoners of the KLA. Some of the Serbian victims, after having one kidney cut out, were returned to confinement with fellow captives pending the lethal surgical removal of their other organs, waiting in knowing dread of the fate prepared for them! As documented by U.N. former war crimes prosecutor Carla Del Ponte — someone who hardly can be accused of having a pro-Serb bias — these reports are specific and credible and cry out for immediate investigation. The U.S.-based advocacy organization Human Rights Watch has written to Mr. Thaci with their concerns about this matter, which he has dismissed with cavalier indifference. This is hardly surprising, given that these atrocities were committed by his KLA minions, for whose actions he bears command responsibility. Indeed, in light of Mr. Thaci’s criminal proclivities, is it not more than likely he himself profited from this gruesome trade?

“This is the man with whom the leader of the world’s foremost democracy now intends to meet! In doing so, President Bush would be committing a grave transgression against morality and decency, as well as an offense against any standard of civilized behavior. I call on President Bush, as a professing Christian and as an international leader, to cancel this iniquitous meeting. I call on U.S. authorities to demand that those responsible for the harvesting of organs from live Serbian victims be made to face justice.”

+ ARTEMIJE
Gracanica Monastery, Province of Kosovo and Metohija
Serbia

The American Council for Kosovo is an activity of Squire Sanders Public Advocacy, LLC, and Global Strategic Communications Group, which are registered under the Foreign Agents Registration Act as agents for the Serbian National Council of Kosovo and Metohija, under the spiritual guidance of His Grace, Bishop ARTEMIJE of Ras and Prizren. Additional information with respect to this matter is on file with the Foreign Agents Registration Unit of the Department of Justice in Washington DC.

SOURCE American Council for Kosovo

Bosnia’s Nazi past and role in the genocide of Bosnian and Krajina Serbs, Jews, and Roma during World War II has long been censored and covered-up in the U.S. and the so-called West. Film footage exists, however, of the Bosnian Muslim Nazi SS troops. German newsreel cameras filmed Heinrich Himmler, the leader of the SS, reviewing the Bosnian Muslim Handzar Waffen SS Division when it was being formed and trained in Germany.

Moreover, German film footage also exists of the Grand Mufti of Jerusalem, Haj Amin el Husseini, a self-proclaimed leader of the Muslim world, reviewing the Bosnian Muslim Nazi SS troops in Germany. The Grand Mufti is shown giving the Nazi “Heil Hitler!” salute as he inspects Bosnian Muslim Nazi SS troops.

Finally, there is German film footage showing the Grand Mufti meeting with Adolf Hitler in Berlin. The Grand Mufti made common cause with the Nazis, uniting Islamic jihad with Nazi terror. The Grand Mufti was instrumental in forming the Bosnian Muslim Handzar Nazi SS Division. The Nazis formed a second Bosnian Muslim Nazi SS Division called Kama in 1944 and a Kosovar Albanian Muslim Nazi SS Division called Skanderbeg. The connection between Balkan Muslims—Bosnian Muslims and Albanian Muslims— with Nazism and the Holocaust has long been censored and suppressed and covered-up in the U.S. and the West. The evidence is right before everyone’s eyes. All one has to do is open one’s eyes. In a democratic and free and open society, why censor and cover-up the past? How does censorship and suppression advance freedom and democracy?

Bosnian Muslim Imams, Islamic clerics, as members of Heinrich Himmler’s Nazi SS

It was accompanied by the following images and captions:

UN peacekeeper inspects improvements made to 14th century Serbian Monastery by Muslim architects of Kosovo.

Ruins of a Christian church in Kosovo blown up by Muslim Albanian urban planners after it was deemed unsuitable for conversion to a mosque.

A team of Albanian interior decorators evaluate the scope of work at the freshly ruined St. George Cathedral. (As usual, Serbian nationalists claimed they were a “Muslim mob looting and reveling in the ruins.”)

Albanian interior decorators take a break from redecorating 14th century churches to participate in a planning conference and receive instructions from the boss.

British peacekeepers protect one of the few remaining churches in Kosovo from Albanian architects.

While this “spoof” was close enough to the truth, I found out that Oleg and I were kidding even less than we thought after reading the final three paragraphs of this 1999 article in the UK Independent:

Nato turns a blind eye as scores of ancient Christian churches are reduced to rubble (20 November 1999)

…Last week, I drove down the same road to Prizren and sought out the same church. I found the field and steel gate. But the church was a ruin. A single wall stood. The rest was pulverised stone. Goodbye, then, to the icons and the saints with the staring eyes. Goodbye to Jesus. Goodbye to the Serb Orthodox church. All across Kosovo I found identical scenes, places of worship — sometimes 600 years old — levelled with explosives and hammers, the very identity of Serb history turned to dust amid fields and hillsides by Nato’s Kosovo Albanian allies.

The Serb church has issued its own list of destroyed or partly demolished buildings. Between 13 June — when Nato troops entered Kosovo — and 20 October, they say, 74 churches have been turned to dust or burnt or vandalised. The 15th-century monastery of the Holy Trinity above Musutiste, begun in 1465, has been levelled with explosives. The monastery of the Archangel near Vitina, built in the 14th century, has been looted and burnt. So has the church of the Archangels in Gornje Nerodimlje. And the church of St Paraskeva, near Pec. And the church of St Nicholas in Prekoruplje — razed and its nine 16th-century icons lost, including that of the apostle Thomas.

The rubble of Orthodox churches across Kosovo stands as a monument to Kosovo Albanian vandalism and to Nato’s indifference or — at the least — incompetence. After declaring that Kosovo must remain a “multi-ethnic society”, 40,000 troops from K-For cannot, it seems, look after its historical heritage against the violence of those whom its spokesmen treated as allies in the war against Yugoslavia’s President, Slobodan Milosevic, only five months ago.

True, K-For soldiers are now billeted beside Orthodox and Catholic churches across the province. Floodlights haunt the sepulchres of ancient keeps, and in the Serb town of Gracanica, Swedish troops order Kosovo Albanians to strip off the least offensive bumper sticker advocating independence for the province. Two soldiers from north of Stockholm guard the entrance to Kosovo’s most famous monastery.

But elsewhere, religious desecration is Nato’s shame. When I turned up in Djakovica to find its Orthodox basilica blown up by bombs, Italian troops — now guarding the rubble from anyone idiotic enough to try to demolish the wreckage — instructed me to put down my camera. They were under orders to prevent all pictures being taken, they said. Back I went to Pristina, to K-For’s local office, to an Italian officer who said that, yes, I could return to Djakovica and take any pictures I wished. And back I went.

The Italians were now courtesy itself. They even wished me to identify correctly the Italian tank — a Centaur — that stands outside the demolished church. And I could take all the pictures I wanted of K-For troops guarding the integrity and sanctity of a church that had already been blown apart. This time the soldiers were more than friendly. Watch out for the dangerous walls, they warned me. Would I like a picture of the soldier in front of the tank with the destroyed church in the background? What on earth was going on?

Now, I truly believe that the Italian peace-keepers in Kosovo, like their opposite numbers in Beirut in 1982, are among the best peace- keepers on our planet….But this demolition cannot be just “revenge” — Nato’s usual excuse for the destruction under its auspices. You do not just fill with rage and spend days gathering explosives to blow up churches. This is vandalism with a mission.

Outside Klina last week, I came across another blasted church, blown to pieces just two months ago. Its shattered dome lay over walls and crosses and iconstasis. And wandering amid the rubble was a Kosovo Albanian, Ymer Qupeva. What on earth was he doing here? I asked. Sympathising with the Serb worshippers? “I have come to view the professionalism of the destruction,” Mr Qupeva said. “They did very well — they planted explosives against all four walls.”

Mr Qupeva was a graduate of “pyrotechnics” at the University of Zagreb and wanted to make sure the Kosovo Albanians had done their job well. It was, he said, a “Karic” church — the Karic brothers in Belgrade are reputed mobsters — and one of many built across Kosovo. “They used the stones from the Klina Partisan memorial to build the walls,” Mr Qupeva said. “The Serbs claimed someone had a dream that they should build a church next to the old tree by the road.” And blowing up the church? Did he agree with that? “It was good,” he said bleakly.

Now the church is finished. Blown up with great professionalism. And for good measure — so is the old tree beside it.

Kosovo Serbs’ Wailing Wall

On July 15, as the photographies of 2,500 killed and missing Kosovo Serbs were uncovered on the Wailing Wall in the headquarters of the Association of the families of the Serb victims in Kosovo-Metohija, the Association chair Simo Spasic assessed that “Serbian state and especially the international community has done nothing to determine the fate of the Serbs kidnapped and killed in the southern Serbian province.”

He stressed that, according to the data of the international organizations, over 3,500 Kosovo Serbs have been killed before, during and after NATO aggression, but the Association of the families has thus far compiled detailed information about 2,500 Kosovo Serb victims, kidnapped and murdered in the southern province, “for whose suffering no one has been made accountable”.

The Association is appalled by the fact Serbian delegation had left the Council of Europe session where the investigation of the sale of organs extracted from the Kosovo Serbs kidnapped, tortured and killed in Albania was discussed. Spasic added that “it is incomprehensible that strangers discuss such an important subject, while not a single Serbian delegation, not a single Serb was present to represent these families.” At the time, Milos Aligrudic, leader of (Kostunica’s) DSS parliamentary board, who is also a vice president of the Council of Europe Parliament, sharply criticized Serbia’s new ruling coalition which decided to schedule the constitutive session of the Serbian Parliament at the same time when Council of Europe was discussing the horrific crimes Kosovo Albanians have been committing, forcing the Serbian CoE delegations to leave the crucial Brussels session.

Spasic thanked Mr. Aligrudic for joining the families and members of the Association on the occasion of uncovering the Wailing Wall, expressing hope the “state will finally stand up for our victims” and demand responsibility for the lost lives.

He added that the Association will organize a series of protests, because “it will not allow Albanian war criminals to keep avoiding justice, and continue to enjoy the premiership and ministerial positions in Kosovo and Metohija, as a reward for committing atrocious crimes against our loved ones”.

Full Investigation Would Lead Straight to Thaci and Haradinaj — So None is Allowed

Vice President of the Parliament of Council of Europe Milos Aligrudic accused UNMIK of blocking investigations of crimes against the non-Albanian population in Kosovo and Metohija province in order to shield the Pristina “politicians” spawned by the gruesome KLA and supported by the Western power centers.

He reminded that the Russian delegation, led by the Vice Chairman of the Council of Europe Constantine Kosachev, had launched an initiative to investigate the charges in Del Ponte’s book about some 300 missing Kosovo Serbs who were kidnapped by the terrorist KLA and transported to Albania, where their internal organs were harvested for sale. Unfortunately, Aligrudic said, the actual investigation still hasn’t begun.

“If the investigation of these atrocities would be run to its full completion, it would lead straight to Hashim Thaci [current Pristina “premier”] and Ramush Haradinaj [former Pristina “premier”, both KLA commanders]. Kosovo-Metohija is not a big place, and there aren’t many people there who are not subservient to the notorious KLA leaders currently wielding power in the Serbian province — and that is the main problem,” Aligrudic said during his visit to the Association of the families of the killed and missing Kosovo Serbs.

West Caught in a Vicious Circle of its Own Making

Aligrudic stressed that Serbian state institutions are cooperating with UNMIK in an effort to launch the investigation which would determine the facts about the killed and missing on the territory of southern Serbian province.

“I had the opportunities to talk with director of the state Security-Intelligence Agency [Bezbenostno-Informativna Agencija, BIA], who has plenty of information regarding all this and, despite the common belief that [Serbian] state is doing nothing when it comes to communicating with UNMIK officials in relation to these atrocities, I can assure you that is not true,” Aligrudic said.

“The state has done a lot — both the police and BIA have been doing a lot — and there is documentation to prove it, but the system created in and around Kosovo and Metohija province has been set in such a way that, as soon as the investigation starts to progress, it gets sent back to the very beginning, forcing it to move in one and the same circle, through political pressures,” Aligrudic explained.

He said that “when a certain group of countries decides to sever part of the territory of a sovereign state, as is the case with Serbian Kosovo and Metohija province, all the means become acceptable, including cover-up and justification of the atrocious crimes of the ‘politicians’ who are today representing this fake state.”

“This is the vicious circle the international community is caught in, as it strains to protect the criminals they brought to power”, Aligrudic said, adding that it will be very difficult to break through those walls but, nevertheless, no efforts should be spared in trying to break through.

„ Ako reči nisu utemeljene, ni dela nisu ostvariva “.

(Konfučije)

SECESIJA A NE NEZAVISNOST

Da li je Kosovo proglasilo nezavisnost? Nije, bez obzira šta tamošnji albanski vlastodršci, i njihovi evroatlantski zaštitnici tvrde! Reč nezavisnost „namagnetisana“ je pozitivno. Za nju se bori ona nacija čija su prava stvarno uskraćena, bilo tako što su krajevi u kojima predstavlja „autohtono stanovništvo“, osvojeni od moćnijeg suseda, odnosno neke „imperije“; ili, zato što su, kada se radi o vanevropskim prostorima, njihove zemlje postale kolonijalni posed „civilizovanih“ evropskih grabljivaca.

Stoga, mnogi ljudi van našeg podneblja, kada sa distance posmatraju događanja u svetu (obično „krajičkom oka“, bez mnogo udubljivanja), kad čuju da se neki tzv. Kosovari bore za nezavisnost, osete prema njima simpatiju čak iako nisu od ranije antisrpski isprogramirani „CNN zavisnici“. Reč nezavisnost pogodno je oružje i u rukama domaćih albanskih lobista, sakrivenih iza nekih nevladinih organizacija, medija i partija. Naprosto, ako smo se tokom ustanaka borili protiv Osmanlija kako bismo stekli nezavisnost, ako smo tokom svetskih ratova ginuli da bismo je sačuvali – zašto „jadni“ kosovsko-metohijski Albanci na nju nemaju pravo?

Naš odgovor je jasan – nemaju pravo jer otimaju tuđe! Jer su se naselili na zemlji koja je predstavljala središnji deo države Nemanjića, i sa koje su sistematski proterali mnoge Srbe čiji su preci tu živeli skoro hiljadu godina! Međutim, taj odgovor ne prati i odgovarajući „politički jezik“, inače bi govorili: „Vođstvo kosovskih Albanaca je proglasilo secesiju“, „SAD se zalažu za secesiju Kosova“. Secesija, kako ju je definisao Milan Vujaklija, znači: „odvajanje, političko otcepljenje, otpadništvo“. Znači, ima dva „sloja“ – neutralan i negativan, a nema ni govora o njenom pozitivnom značenju. Tako je i u drugim jezicima. No, nešto je mnogo bitnije – reč secesija ima negativan naboj! Stvari isto tako stoje i sa separatizmom, koji je suštinski sinonim za secesionizam.

U svakom slučaju, zgodno zvuči kad kažemo: „Ahtisarijev plan podrazumeva nadgledanu secesiju“. Prvo, time smo rekli da kosovsko-metohijski Albanci nisu sami organizovali ono što je dovelo do pokušaja secesije. „Nadgledana secesija“ podrazumeva da je „neko“ nadzirao i usmeravao secesionistička nastojanja (a tu spada oružana borba protiv vlasti međunarodno priznate države, terorizam, pogromi, kidnapovanja, otimanje imovine) i da je nadgledao završne separatističke „radove“ – proklamovanje secesije. Drugo, podvukli smo marionetski karakter tzv. državne tvorevine koju neke sile pokušavaju da stvore. Naprosto, ako tzv. nadgledana nezavisnost može da podrazumeva spremnost nekih razvijenijih zemalja, da novom članu „međunarodne zajednice“ pomognu da stane na svoje noge – nadgledana secesija to svakako ne znači. Jasno je da je mentor „došao po svoje“, da pošto je otpadništvo dalo plodove – namerava da upravlja stvorenim entitetom i izvuče uloženo, uz ekstra profit!

MOĆ JEZIKA

Jezik bitno utiče na to kako sagledavamo svet, kako tumačimo događaje, kakve emocije oni pobuđuju, i kako se, na kraju krajeva, ponašamo. To odlično znaju svi oni koji vladaju masama, bilo da se radi o demagozima u demokratskom sistemu, ili totalitarnim ideolozima raznih boja. Stoga je definisanje svrsishodnih termina, njihovo usvajanje od strane pristalica i potom „puštanje“ u masovni „opticaj“ – važno sredstvo vladanja ili ostvarivanja nekog cilja. Nije bitno, sa stanovišta delotvornosti, da li je terminologija u korelaciji sa stvarnošću. Uostalom, poluistine i neistine su još ubojitije, još pogodnije za usmeravanje masa u željenom pravcu. Laž je „plastičnija“ od istine, ništa je ne sputava i ograničava, pa može tako da bude obrađena, da deluje „zaokruženo“ i zavodljivo. Spram laži, istina lako ispadne „musavi patuljak“.

Srpski političari uglavnom nisu vični sistematskoj „jezičkoj borbi“. To ne znači da nemamo vešte demagoge, ali znači da oni retko kada svoj „talenat“, makar unutar sopstvene stranke, postave na „sistemske osnove“. Tim pre, to se ne dešava kada se radi o „nacionalnim ciljevima“, o delovanju državnih institucija, političkih faktora, ili „društva“ samog po sebi. Uostalom, novinari, i svi oni koji se pojavljuju u medijima, kada i rade u prilog onoga što je definisano kao nacionalni interes (a i toga kod nas nema mnogo), nemaju odgovarajuću „terminološku“ potporu.

Tu potporu treba da ponude političari, pogotovo oni koji usmeravaju kurs „nacionalnog broda“. Trebalo bi da se postaraju da ona bude široko prihvaćena. Naravno, sve to mora da se radi kako dolikuje zemlji sa demokratskim uređenjem. No, imamo primere država kojima moramo da priznamo veću demokratsku tradiciju od naše. Tako, poučena negativnim iskustvom sa Vijetnamskim ratom, američka administracija i vojni establišment, itekako nalaze pogodan model saradnje sa relevantnim medijima kako bi u kritičnom momentu poduprli nacionalne spoljnopolitičke težnje. To je bio slučaj i sa Britancima, tokom Folklandskog rata, a da i ne govorimo o našim komšijama, Hrvatima, tokom nedavnih ratova, jer, svakako njihova demokratska tradicija nije na zavidnom nivou, a tadašnja vlast i državni mehanizmi, u mnogome su bili, i to ne prikriveno, autoritarni.

Međutim, ono što je važno to je da kada država zna šta hoće, i energično, celovito radi u prilog toga, odgovarajući „jezički aparat“ postane uobičajen u medijskom i svakodnevnom govoru. Štaviše, on ce spontano razvija u duhu jasnih nacionalnih stremljenja. Kada je tako, nacionalna opredeljenja postanu nešto opšteprihvaćeno, nešto što se samo po sebi razume. Jasni termini ne samo što učvrste uverenja, već sprečavaju da polako izblede. Pogledajte naše komšije sa kojima smo nedavno imali „nesuglasice“ – njihova javnost nema nikakvu dilemu u vezi sa „istinitošću“ njihove verzije događaja. Tako će biti i za 100 godina!

Neko će reći: „E nije sve to tako! Politički jezik je prljav, i ne treba nam.“ Citiraće reči Džordža Orvela: „Politički jezik … postoji radi toga da bi se laž učinila sličnom istini, a ubistvo blagorodnim delom“. No, treba se setiti latinske izreke: „Zloupotreba ne ukida upotrebu“. Svakako bi bilo dobro da svetom zavlada ljubav i mir, da oružane snage odu u istoriju, a ljudi postanu humaniji. Ali sada ne pričamo o bajkama. Svet je takav kakav je, a mi treba da mu se prilagodimo samo onoliko koliko je nužno da bi se uspešno borili za svoje interese naročiti kada je istina na našoj strani. I samo treba da nađemo način da se ona glasno i jasno čuje, i da zvuči ubedljivo!

Međutim, što se negacije „političkog jezika“ tiče, nešto je ipak tačno. On nam, u „kodifikovanom“ i britkom vidu, svakako ne treba za međupartijsko razračunavanje. Pričamo o „nacionalnom političkom jeziku“, o pravilnoj upotrebi termina u zaštiti nacionalnih interesa – jedino to nam treba. A za one koji imaju dilemu da li nacionalni interesi u postmodernom svetu uopšte postoje, evo jedne preporuke – nek pogledaju kako se ponašaju zemlje koje su mnogo naprednije od naše, pa neka prosude! Uz to, nije loše da se sete da su, prema najosnovnijoj definiciji, elementi države: vlast, teritorija i stanovništvo! Otuda, neobično bi bilo, uz pravo na sve moguće postmoderne nijanse, da se kao nacionalni interes ne shvati – zaštita teritorijalnog integriteta!

„KUKAVIČIJA JAJA“

Dok mi o mnogo čemu bitnom, pa i o jeziku, ne mislimo – naši neprijatelji misle i rade! Dobar primer su hrvatski separatisti u doba Kraljevine SHS, odnosno Jugoslavije. Ne samo da je vođstvo Hrvatske seljačke stranke promišljeno i dosledno upotrebljavalo termine sračunate na podrivanje državnog jedinstva i generisanje kod Hrvata negativnih emocija u odnosu na Jugoslaviju i Srbe nego je otišlo i korak dalje. Precizno formulisani izrazi, u vidu obavezujuće instrukcije upućeni su svim lokalnim odborima! Slično su, samo sa državnog nivoa, postupale i ustaše. Naravno, mnogo manje umeća je potrebno za delovanje tog tipa sa pozicija vlasti. No, Srbi ga uglavnom nemaju ni toliko.

Setite se samo koliko su „naši“ političari početkom 80-ih godina, govorili o „albanskom iredentizmu“. Evo definicije iredentizma prema jednom, za našu temu, relevantnom britanskom rečniku ( Cassell Dictionary of Modern Politics), to je – „Politika zasnovana na ubeđenju da određena zemlja ima istorijsko pravo na suverenitet nad nekom oblašću, koja se ne nalazi u okvirima njenih postojećih granica“.

Šta se nas tiče kakva su ubeđenja onih koji pokušavaju da uzmu nešto naše? Što bismo mi pokušavali da ih razumemo? Za nas je bitno da hoće da otmu nešto što nama pripada i na to treba stavljati akcenat. Neko će reći: „Pa tadašnji komunistički političari i nisu marili za sudbinu Kosova“. I to stoji za neke od njih, mada sigurno ne za sve. Pogotovo ne važi za mnoge obične članove partije i funkcionere srednjeg i nižeg ranga. A skoro svi oni su u glas govorili o „iredentizmu“. Stoga, pre se radilo o nepromišljenosti nego zlonamernosti i to naravno onih koji su „trošili lažan novac“, a ne onih koji su ga „pustili u opticaj“.

Izraz „iredentizam“ u vezi sa kosovskim pitanjem, na jednoj konferenciji za štampu, posle nemira 1981. godine, upotrebio je Stane Dolanc. Na pitanje jednog stranog novinara, šta pod tim izrazom podrazumeva, on mu je nabusito rekao da uzme rečnik i pogleda njegovo značenje ako mu ono nije jasno“. Ako je Dolanc zaista znao „u kom grmu leži zec“, onda je planski radio na tome da nam podmetne štetan termin. U tome je, nažalost, privremeno i uspeo. Uporno smo govorili o „velikoalbanskom iredentizmu“, i „antirevoluciji“ – i tako u dobrom delu zapadne javnosti stvarali simpatije prema albanskim separatistima. Kad su već, navodno, antikomunisti, i „borci za slobodu“ – mora da su fini momci. A ono, skoro, sve sami maoisti, staljinisti i teroristi. U novije vreme dopunjeni i islamskim ekstremistima!

Podmetnut nam je i izraz – „Velika Srbija“. Skovala ga je austrougarska propagandna „mašinerija“ sa ciljem da se Srbiji pripišu ekspanzionističke sklonosti. U stvarnosti, Srbija nije ništa drugo želela nego oslobođenje srpskih zemalja. A i ujedinjena sa njima – svakako ne bi bila velika! Stoga, ne treba da govorimo o tzv. Velikoj Srbiji, već o „srpskim zemljama“, odnosno, legitimnoj težnji da jednog dana dođe do ujedinjenja (bar) preostalih srpskih zemalja: Srbije (cele), Crne Gore i Srpske. Još nešto, pojam „srpske zemlje“ – ističe policentričan karakter srpstva! I trebalo bi da otkloni pomisao na srbijansku hegemoniju!

Ipak, ne treba za sve kriviti druge. I danas, i to od strane rukovodstva onog dela našeg naroda koji je nacionalno osvešćeniji od nas u Srbiji, pravi se velika terminološka greška. U Republici Srpskoj neprekidno govore o državnim organima u vezi sa institucijama u Sarajevu, a srpske nazivaju entitetskim. Međutim, trebalo bi termin „državni“ istrajno upotrebljavati u vezi sa srpskim entitetom, a sarajevske organe nazivati zajedničkim! Zašto ne podvlačiti državni karakter Republike Srpske?

Slično stvari stoje i sa Kosovom i Metohijom. Do Drugog svetskog rata, obično je taj deo naše zemlje nazivan – Stara Srbija ! Zašto smo taj naziv zanemarili? Zašto ga ne upotrebljavamo uporedno sa Kosovo i Metohija? Nema više komunističke vlasti koja bi ga zabranjivala, odnosno nametala nekakve rogobatne skraćenice tipa KOSMET.

OD TZV. KRAJINE DO (HUMANITARNE) INTERVENCIJE

Znali su šta hoće i radili u prilog toga i mondijalistički protivnici Srba tokom „ratova za jugoslovensko nasleđe“. U skladu sa time su nametnuli i odgovarajući jezik. Dovoljno je pažljivo pogledati emisije CNN-a, BBC-a i drugih sličnih „renomiranih“ medija – da bi se izvukli zaključci o tome koliko je šablonizovan jezik kojim se govori o Srbima i zbivanjima na prostoru bivše SFRJ. Primećuje se još nešto – prosto je neverovatno koliko toga može da se kaže sa tako malo reči! A na svojoj „koži“ i dalje osećamo koliko je snažno ubeđenje stvoreno njihovim besomučnim ponavljanjem koje liči na hipnotičko izgovaranje mantre.

Malo spontano, a malo uz pomoć domaćih simpatizera deo takvog „jezičkog fonda“ prelio se i u naše medije i deo javnosti. No, i lokalni antisrpski krugovi su se pokazali kao inventivni, pa su dopunili „asortiman“ u duhu jezika i poznavanja mentaliteta. Koliko puta smo tokom ratova čuli, pa i sada čujemo: „snage bosanskih Srba“, umesto „Vojska Republike Srpske“, „vođa bosanskih Srba“ a ne „predsednik R. Srpske“, „srpske paravojne snage“ mesto „pripadnici Teritorijalne odbrane“ ili „srpski dobrovoljci“ ….

S druge strane, govori se o „Hrvatskoj vojsci“ ili „Armiji BiH“ – dok su prvu činile „secesionističke pobunjeničke snage“, a drugu, u vreme kada je BiH postala i međunarodno priznata, pripadnici samo jedne verske i etničke zajednice, a ne sva tri konstitutivna naroda. Govorilo se, i to smo zdušno prihvatili, pa je tako i ostalo – izbeglice. A ti nesrećni ljudi su – prognanici! Ne bi oni izbegli da ih neko nije proganjao. Neki mediji, kao što je B 92 po pravilu su koristili izraze nepovoljne za Srbe, a pogodne za njihove neprijatelje – bez obzira šta je bilo bliže istini (sada ne govorim o delovanju u prilog nacionalnih interesa, već o elementarnoj objektivnosti).

Setite se da su redovno uz Republika Srpska Krajna navodili i „takozvana“, dok Hrvatska, koja se na protivustavan način otcepila od SFRJ, navodno nije bila takva država (čak i dok nije postala član UN)! I danas, u istom duhu, samo što ne čujemo da se 1999. godine desila „humanitarna intervencija“. No, zato se neizostavno na tom radiju i toj TV stanici kaže „NATO intervencija ili neutralno bombardovanje“. Doduše, i „javni medijski servis“ već godinama se ustručava da stvari nazove pravim imenom – agresijom! Uzgred, kao što se „ustručava“, protivno postojećem zakonskim odredbama da prevashodno koristi nacionalno pismo – ćirilicu!

No, da ne krivim samo medije. Za mnogo toga je odgovorna i naša naučna i kulturna elita. I to kako sada, tako i pre dolaska komunista na vlast. Inače, da je ona imala jasan, nepokolebljiv, nacionalan stav, verovatno bi naša sudbina bila manje tužna a jezik nacionalno odgovorniji. Međutim, naša elita se, po pravilu, trudila da bude usiljeno odmerena, nenapadna, kosmopolitska. Evo tek nekoliko primera. Nema nikakve sumnje da je srednjovekovna bosanska država imala sprski karakter (bar njeno istorijsko jezgro). O tome svedoče brojni strani i domaći izvori uključujući i povelje bosanskih vladara. Opet, mi uvek propuštamo da naglasimo da često kažemo „srpska srednjovekovna država Bosna“. S druge strane, Hrvati uporno svojataju ono što nikada nije bilo njihovo. A čak i u srpski istorijski atlas Stanoja Stanojevića iz vremena pre Drugog svetskog rata ušle su neke izmišljene hrvatske karte. Sa njima smo prihvatili i neke hrvatske nacional-romantičarske nazive koji opstaju do danas. Kažemo Panonska Hrvatska za Slavoniju, a istina je da je postojala samo jedna srednjovekovna hrvatska država (ona koja se sada tendenciozno naziva, radi kontrasta, Dalmatinska Hrvatska). U vezi sa Slavonijom, iz perioda pre nego što su je na kratko osvojili hrvatski vladari, nema nikakvih izvora koji bi posvedočili da je ona bila hrvatska država!

* * *

Ako su nam izraz iredentizam i „nametnuli“ razni, suštinski, antisrpski krugovi u partijskim i državnim strukturama nekadašnje SFRJ, danas to sa nezavisnošću nije slučaj. Taj izraz u kontekstu dešavanja sa našom pokrajinom, verovatno su nam drugi „ponudili“, ali mi smo ga sami svesrdno usvojili. I tu reč olako upotrebljavamo i onda kada se „borimo“ protiv secesije. Tako je bilo i sa OVK, čije pripadnike, ako baš hoćemo da budemo fini – možemo da nazivamo secesionističkim pobunjenicima, a ne moramo da ih imenujemo bojovnicima ili teroristima. Mada, sigurno su to pre oni nego mnogi ustanici u Avganistanu ili Iraku, za koje su Amerikanci globalno, bez ikakvih nijansi, nametnuli izraz teroristi – i onda kada napadaju isključivo vojne i policije snage na teritoriji svoje zemlje.

Ako pojedini novinari iz neznanja, ili po nalogu onih koji kontrolišu medije za koje rade, govore „Oslobodilačka vojska Kosova“, ako pojedini političari iz koristoljublja ili nakaradnih ubeđenja rade to isto – političari, novinari i svi mi kojima je stalo do elementarnih nacionalnih interesa, koji imamo poštovanja prema zemlji u kojoj živimo, to ne bismo smeli da radimo. Štaviše, bilo bi dobro da se trudimo da ne govorimo ni o nezavisnosti Kosova. A trebalo bi, bar kada smo svesni značaja jezika, da kontinuirano vodimo računa šta govorimo i tako osvešćujemo naše sunarodnike.

To verovatno neće izmeniti bogzna šta, ali krajnje je vreme da počnemo da sve što ima i malu političku dimenziju, posmatramo kroz prizmu sopstvenih nacionalnih interesa. Ako budemo nastojali da to radimo na raznim poljima, ne samo što ćemo ubuduće sami sebi manje (nehotično) praviti štetu, već će to teže moći namerno da rade i oni koji nam žele zlo! A možda i doprinesemo da naši vodeći političari, oni koji definišu državnu politiku, u punom obimu shvate značaj „političkog jezika“ i potrude se da on, u praksi, što efikasnije posluži korisnim „delima“ za naš narod! Da pitanje „nacionalnog političkog jezika“ – dobije sistemsku osnovu!

Na kraju, s obzirom kako se olako odnosimo prema jeziku, čini mi se da treba eksplicitno reći: Konfučije je bio u pravu! Pitanje ispravne upotrebe jezika – u direktnoj je vezi sa mogućnošću ostvarenja sopstvenih političkih ciljeva!

Nakon poslednjih parlamentarnih izbora, kriza vlasti koja je nastupila samo je dodatno marginalizovala pitanje KiM na javnoj i političkoj sceni. Zamajavajući se javnim i tajnim pregovorima oko skupštinske većine, revolucionarnim otkrićem evroreformskog potencijala Socijalističke partije Srbije, te ugroženim zamahom tek ispiljene srpske ekonomije u inkubatoru stranih investicija, mediji i političari skoro da su zaboravili da je jedan deo tzv. „međunarodne zajednice“ pre jedva nekoliko meseci počinio zločin najviših razmera protivi zakona i građana Srbije, priznavši neosnovano nezavisnost i međunarodno-pravni subjektivitet privremenim institucijama uprave na Kosovu i Metohiji. Službenici nadležnih ministarstava, urednici nadležnih redakcija u medijima, kao i javni delatnici uopšte, kao da su rešili da sačekaju „koje će se carstvo“ nadkloniti nad njima, da bi tek tada znali šta im je činiti. A do tada – ne bi valjalo traćiti snagu ni na šta.

I koliko god naša javnost bila daleko od započete rasprave o sredstvima i smeru borbe za ponovno uspostavljanje suverenosti nad okupiranom pokrajinom, svi tekući problemi, kojima se ona posvetila sa toliko više revnosti, svu svoju kontroverzu i nerešivost povlačili su upravo iz činjenice da načelno pitanje još uvek nema odgovora. Koje će stranke sastaviti većinu, treba li, ili ne, potpisati/poništiti Sporazum o stabilizaciji i pridruživanju sa Evropskom unijom; treba li, ili ne, proglasiti evropski vojno-admistrativni karavan ciničnog imena „Euleks“ (u podnaslovu „Misija EU za vladavinu prava na Kosovu“) za okupacione trupe (pa u skladu sa tim redefinisati odnos prema ovoj zajednici); treba li, ili ne, po hitnom postupku poništiti samoproglašeni kosovski ustav – sva se ta pitanja zapravo svode na jedno, bez odgovora na koje se ostalima ne može pristupiti na smislen i probitačan način. To pitanje tiče se srpskog odgovora na zapadnjačko-albanski projekat kosovske nezavisnosti i glasi: Da li je učinjeno sve što se moglo?

Nažalost, polarisana srpska javnost rascepana je već kada dođe do tumačenja i razumevanja ovog pitanja, što odgovor na njega čini praktično nemogućim. Nacionalno orijentisane „suverenističke“ snage biće sklone da ga protumače kao pitanje da li se moglo učiniti još šta , što bi srpsku stranu u sporu učinilo snažnijom i dalo joj veću prednost (ili manji zaostatak). Ovako shvaćeno pitanje podrazumeva kritički osvrt na dosadašnju politiku i projekat njenog eventualnog popravljanja. Zapadnjačke, „unionističke“ snage, pak, sklone su da ovo pitanje shvate kao dilemu ima li išta što bi se još moglo učiniti da se odlična srpska „diplomatska ofanziva“ još bolje pokaže u „civilizovanom svetu“. Iako liči na prvu, druga interpretacija suštinski gleda na kosovsku politiku kao zatvoreno pitanje, na koje se može vratiti samo u kontekstu pohvale pokazanom patriotizmu i neprikosnovenosti „principijelnog stava“ aktuelne političke elite. Razilaženje oko ovog ključnog pitanje čvorna je tačka srpskog političkog raskola, kao i uzrok kliničke smrti napora države da uspostavi svoj autoritet na celini teritorije.

Nikada neću potpisati, nikada, nikada!

U analizi trenutnog stanja kosovskog pitanja svakako treba „početi od početka“, a to je oksimoron koji su predsednik Srbije i Demokratska stranka uspešno nametnuli za ideološki temelj celokupne srpske politike – „i Kosovo i Evropa“. U svom razvijenom obliku, ovo geslo trebalo bi da znači da se srpski napor na odbrani svojih interesa na KiM i stremljenje da se „po kratkom postupku“ priključi Evropskoj uniji – međusobno ne isključuju. Sada već profilisana nacionalna opozicija napadala je bezuspešno ovu tvrdnju kao „besmislenu“, budući da su pitanja „očigledno međusobno uslovljena“, budući da kosovsku nezavisnost zvanično „nadgleda“ upravo misija EU, shodno pravno bezvrednom Ahtisarijevom planu – čime ova organizacija upravo ispunjava prazninu vrhovnog vršioca suverenosti, koja je oteta vlastima u Beogradu. Ako se problem shvati ovako – onda se nezakonito prisustvo evropske misije na Kosmetu pokazuje kao neposredna okupacija, ili najblaže rečeno, protivpravna uzurpacija pokrajine.

Šta onda znači „i-i“ sintagma na kojoj insistiraju Predsednik i njegova partija? Šta znači ono „ne isključuju se“? Znači, zapravo, da se pitanje suverenosti Srbije nad celinom svoje teritorije (odnosno pitanje teritorije Srbije) u Beogradu ima tumačiti kao spor Hrvatske sa EU oko prava na ribolov u njenim teritorijanim vodama. Poput prava na ribolov, suverenost Srbije je jedan od niza „problemčića“ koji se imaju rešiti „usput“, zajedno sa ostalim pitanjima koja nužno prethode punoj (ali ne i punopravnoj?) aneksiji. Pored očiglednog omalovažanja značaja koje ovo pitanje ima za srpski narod i građane Srbije, pored ponižavanja svih onih koji su spremni da se lično žrtvuju u borbi protiv rasparčavanja otadžbine, ovaj pristup je indikativan i zbog jedne „istorijske činjenice“. Naime, sporovi koje su svi dosadašnji kandidati za članstvo imali sa briselskom centralom, u tom smislu i pomenuti spor o ribolovu, uglavnom su se završavali tako što je kandidat pristajao na ono što se od njega tražilo.

Ako, međutim, pristanemo na logičku smislenost projektovane političke strategije i složimo se sa horom evrobirokrata koji nas zdušno ubeđuju kako „priznanje nezavisnosti Kosova neće biti uslov za pristupanje“, ostaje da se vidi na šta se odnosi ono „i Kosovo“ u sintagmi, odnosno na šta se svodi Predsednikova strategija odbrane. Grubo rečeno, ona se može svesti na druge dve sintagme, od kojih bi se prva mogla označiti kao „nikada, nikada“ , izrečena plačnim glasom slončeta Ćire, na koga najbolje podseća patetično, pozersko dostojanstvo sa kojim se Predsednik i njegovi saradnici kunu da „nikada, nikada neće priznati nezavisnost Kosova“, kao da je njihov potpis nešto što države čini suverenim i nezavisnim, i kao da od njihovog čvrstog stava „stena pršti, dub se valja, a zemlja trese“. Druga, daleko zanimljivija sintagma, kojom ćemo se dalje baviti jeste „odbrana svim sredstvima“ , koja će se navodno staviti u pogon kako bi se zaštitila ugrožena država. Do koje mere, međutim, ovaj tvrdi i beskompromisni izraz može biti razvodnjen, relativizovan i obesmišljen, tema je ostatka ovog teksta.

Devalvacija odbrambenog poleta

Neposredno pre samoproglašenja kosovske nezavisnosti, u srpskoj javnosti vodila se ozbiljna debata oko toga kako treba odgovoriti na albanski pokušaj da se nasilno otrgnu od srpskog političko-državnog okrilja, kao i podršku određenih država tome činu. Na stolu je bio čitav niz mogućih poteza, među koje se ubrajala i oružana intervencija (bilo potpuna, bilo ograničena na srpske zajednice i okvire Rezolucije 1244), ekonomska blokada pokrajine (čija devastirana privreda velikim delom ovisi od razmene sa ostatkom Srbije), kao i čitav niz mera protiv svake države koja prizna samoproklamovanu nezavisnost – koje su opet varirale od prekida diplomatskih odnosa do zakonskih mera protiv njihovih preduzeća i interesa u Srbiji. Iako to isprva uopšte nije bilo tako očigledno i samorazumljivo, argumenti i lični politički autoritet predsednika Srbije nametnuli su interpretaciju „svih sredstava“ kao „svih političkih i diplomatskih sredstava“, čime je svaki oblik oružanog angažovanja odbačen kao neprihvatljiv i, po svoj prilici, kontraproduktivan. Predsednik i njegovi ljudi utrkivali su se u davanju izjava kako „nema govora“ o nasilnim potezima i pokretanju vojske i policije – do te mere da se ozbiljno možemo zapitati koliko je to zaista koristilo poziciji Srbije.

Naime, ne treba zaboraviti da, dok ulazak vojske i policije u pokrajinu svakako jeste argument sile, eventualni vojni manevri na granici, podizanje bojne gotovosti (a zašto da ne, i izvesna pogranična čarkanja, preletanje vazdušnog prostora – što je svakodnevica u, na primer, grčko-turskim odnosima) istorijski i tradicionalno spadaju u „sredstva diplomatskog pritiska“ i, pod uslovom da su na raspolaganju, ne mogu škoditi, budući da ostavljaju utisak da se sa državom „nije šaliti“. Istovremeno, sličnim, pa i daleko nasilnijim sredstvima, albanska strana se do sada obilato koristila, strašeći nealbansko stanovništvo i strane predstavnike stalnim „pretnjama destabilizacijom“. Najzad, samo naivan čovek veruje da se „diplomatija“ svodi na otvoreno odbacivanje sredstava sile i nadahnutu retoričku veštinu – ona upravo predstavlja upotrebu raspoložive sile kao argumenta , umesto kao oruđa. Zemlje bez vojske nemaju ni jaku diplomatiju, nemaju je nužno ni one sa najjačim vojskama – jaka diplomatija odlikuje zemlje koje silu koriste da daju snagu i težinu svojim političkim argumentima .

Nažalost, potpuna pasivnost snaga bezbednosti nije bila jedina kontroverza upotrebe „svih diplomatskih sredstava“. Ona su se u očiglednoj praksi svela na prazne i neubedljive pretnje „destabilizacijom regiona“ (neubedljive iz istog razloga iz koga su iste takve albanske pretnje bile ubedljive), kao i na jadikovke nad pogaženim međunarodnim pravom. Narodna volja i spremnost da se pritisak izvrši makar kroz demonstracije diskretno je ugušen, što omalovažavanjem organizovanih protesta, što stalnim rasipanjem pažnje na obećane „unapred dogovorene poteze“ koji su se otezali u nedogled, što izazivanjem unutrašnjih politčkih kriza i vršenjem ekonomskih pritisaka na sopstveno stanovništvo. Istovremeno, ideja o ekonomskoj blokadi je odbačena kao „ekonomski štetna po Srbiju“ – kao da je šteta od međunarodno podržanog osamostaljenja, fizičkih pretnji svim lojalnim građanima i masovna uzurpacija državne imovine u pokrajini manje štetna od trgovinske razmene sa Albancima, pod patronatom i onako nelegalnih pokrajinskih institucija.

Na trećem planu, diplomatska ofanziva protiv država koje su priznale albansku nezavisnost završila se stidljivim pozivanjem ambasadora na konsultacije, praćene učešćem državnih zvaničnika u svim institucijama koje su pod patronatom tih istih zemalja, i upornim ubeđivanjem sviju da je „sve u redu“ i da, naravno, „investitori nemaju šta da brinu“. Istovremeno, spontano organizovani protesti i pozivi na bojkot robe iz zemalja koje su predvodile tabor albanskih saveznika sistematski su ismevani, ignorisani i potiskivani, da bi uskoro zamrli.

Kada su najzad Albanci proglasili svoj ustav, čime je ozvaničeno sprovođenje nezakonitog i po Srbiju višestruko štetnog Ahtisarijevog plana, nije uspelo ni da se organizuje zasedanje Skupštine, a Predsednik republike je izjavio da „Srbiji nije u interesu da destabilizuje region“. Pa dobro, šta jeste u njenom interesu? Da Republika Kosovija cveta, razvija se i hita ka integraciji u Evropsku Uniju? Da evropske trupe samovoljno i bez obzira prema Srbiji, Ujedinjenim nacijama i međunarodnom pravu nametnu vlastitu upravu u pokrajini? Da se celom svetu pokaže da su trgovački odnosi sa Slovenijom i „topla dobrodošlica srpskom predsedniku u Savetu bezbednosti od strane američkog i britanskog ambasadora“ bitniji od ustavnog poretka i nacionalnog ponosa? I uopšte, ko se usuđuje da kaže da su Kosovo i Metohija makar i drugi prioritet srpskih vlasti (posle EU), ako su od njih očigledno važniji „ekonomski interesi“, „dobri odnosi sa svetom“ i „regionalna stabilnost“?! Ništa od ovoga nije navedeno u prioritetima dosadašnjih vlada.

„Sva sredstva“ se tako svode na „sva diplomatska sredstva“, a diplomatska sredstva na ono „nikada, nikada“, koje naši državni zvaničnici sa tolikom ponosom i samozadovoljstvom ponavljaju. Jedini problem je što se toliko može dobiti i od predsednika Češke Vaclava Klausa, koji je u svojim javnim nastupima povodom češkog priznavanja albanske republike bio neuporedivo oštriji od Borisa Tadića, koji se nije usudio da u Savetu bezbednosti uputi niti jednu tešku reč ljudima koji su na njegove oči čerečili međunarodno pravo i cepali državu koju se zakleo da će štititi. On je zatim najvažniji trenutak svoje političke karijere, kada mu se ukazala mogućnost da stane na čelo celog srpskog naroda u najmasovnijem ispoljavanju narodne volje u skorijoj istoriji, proveo u hotelskoj sobi u Bukureštu, javivši se samo da izrazi svoju zabrinutost nad narušenim suverenitetom – američke ambasade! Skoro izabrani predsednik republike moraće svakako uskoro javnosti pružiti jake istorijske argumente , ako želi da se postara da mu nadimak „izdajnik“, koji su mu nadenule pristalice njegovih političkih protivnika, ne postane klasifikacija u udžbenicima istorije.

Slovenački scenario

Kada se zabrinuta slovenačka javnost oglasila zbog vodeće uloge njihove državne administracije u pripremanju, sprovođenju i ozvaničavanju kosovske nezavisnosti, pitajući se zašto se „baš Slovenija“ mora toliko isticati u ponižavanju Srbije, tim pre što u njoj ima najveće interese, premijer Janša je cinično dobacio da će se „Srbi istutnjati za dve nedelje“, a da slovenački proizvodi neće biti ugroženi na srpskom tržištu, jer kao najkvalitetniji „nemaju alternativu“. Na poniženje i sramotu svakog srpskog rodoljuba – razvoj događaja pokazao je da je Slovenac bio u pravu – ali ne zato što su Srbi „bedni i beskarakterni“, već zato što su sve državne institucije u zemlji radile na sprovođenju i podršci ovog „scenarija“, ne samo u pitanju Slovenije, nego i svih ostalih država koje su se priključile borbi protiv Srbije. „Državna politika“, oličena pre svega u predizbornoj kampanji za parlamentarne izbore, nasilno je tumačena ne kao „odbrana države i građana“, već kao „briga o ljudima“, okretanje „životnim temama“ i ubrzavanje kursa prema Evropi, koja „nema alternativu“. Dok su reči slovenačkog premijera (pod tercu zvaničnika SAD, Britanije, Francuske i dr.) u Srbiji zvanična ideologija i retorika Liberalno-demokratske partije, pesnica njihovog sprovođenja bile su (i ostale) Demokratska stranka i G17 plus, sa svojim uzurpacijama javnih institucija, otvorenim pretnjama građanstvu i jednostranim spoljnopolitičkim potezima. I kako biti beskompromisni borac za svetu srpsku zemlju, ako vam ministar finansija preti ekonomskim krahom zemlje, guverner Narodne banke dopušta zabrinjavajuću inflaciju usred predizborne ćutnje (iako se nebrojeno puta hvalio kako je slične skokove zaustavio intervencijom Banke), a ambasadori zemalja sa kojima smo navodno prekinuli diplomatske odnose sada nam kroje vladu?

Bilo bi dobro da nam neko najzad objasni šta uopšte danas znači „braniti Kosovo i Metohiju“, pošto su građani očigledno zbunjeni, nakon što su iscrpli sve istorijske načine borbe, pri čemu je naša sopstvena politička elita umetala klipove u točkove svim, ma kako stidljivim pokušajima odbrane nacionalnog, građanskog i državnog dostojanstva. Treba da pogledamo oko sebe i, ako je zaista sve isto kao pre 17. februara, konstatujemo da odbrane KiM nije ni bil o, i da nas je naša politička elita mesecima prosto zamajavala . Naročitu odgovornost, međutim, ima da snose upravo one političke snage koje su ušle u sastav današnje „Koalicije za evropsku Srbiju“, ne samo zato što su vlastitom kampanjom i političkim delovanjem narodnu podršku evrointegracijama ucenili , praktično, golim opstankom, manipulišući u najboljem miloševićevskom duhu, već i neposrednim političkim delovanjem i nedelovanjem, koje je na kraju krajeva otupilo oštricu prvobitnog poleta jedinstvene srpske politke i obesmislilo svaku dalju borbu protiv albanskog separatizma. Još jednom, Liberalno-demokratska partija mora nužno biti isključena iz ove odgovornosti, budući da su se oni otvoreno svrstali uz Albance, negirajući svaku prioritetnost kosovskog pitanja (osim u smislu što hitnijeg „suočavanja sa stvarnošću“), ali u svemu tome nisu manipulisali javnošću izdajući se za zaštitnike (i to najbolje!) srpskih interesa na Kosovu i Metohiji.

Nacionalna retorika, ili, kasno Marko…

Kada se sve navedeno uzme u obzir, ostaje da se utvrdi koliko je druga, suverenistička, nacionalna strana u jednačini odgovorna za uspehe i poraze u kosovskoj politici. Ovo se mora još ozbiljnije razmotriti, utoliko pre što su njihovi argumenti očigledno poraženi u nizu pitanja neposredno povezanih sa pitanjem KiM. Odbačen je njihov „tvrdi pristup“ rešavanju krize, a zatim i njihove inicijative vezane za misiju EU, Sporazum o stabilizaciji i pridruživanju i sl. Oni se naročito moraju pozvati na odgovornost, budući njihove argumente nije porazila antidržavna LDP retorika, koja je odbacivala problem Kosova u celini, već retorika koja se i sama izdavala za patriotsku i državotvorno odgovornu. Ako se Demokratska stranka sa satelitima pokazala kao rđav zastupnik srpske države na Kosovu i Metohiji, onda se to mora uzeti za zlo i onima koji su im to tako olako dozvolili.

Ako govorimo o „nacionalnim snagama“, svakako je red započeti sa radikalima. Opšte je poznata njihova udobna pozicija „večne opozicije“, koja im je je tokom celog postpetooktobarskog perioda omogućavala da se uvek predstavljaju kao nosioci ključnih i spasonosnih ideja, ali nikada i da snose i odgovornost za njihovo sprovođenje. Kada je u pitanju politika odbrane državne celovitosti, oni su podržali praktično sve vladine inicijative i glasali za sve skupštinske rezolucije, a da pri tome mogu mirno reći da neuspeh dosadašnje politike ide u potpunosti u zaslugu strankama koje su bile na vlasti. Naravno , ovakav pristup stvarima je savršeno legitiman, budući da su se „demokratske snage“ preterano često pozivale na radikalsku odgovornost za vlastite neuspehe, iako je samo prirodno da onaj ko je na vlasti snosi i odgovornost za državne uspehe i promašaje. Do sada su sve stranke na vlasti bile upadljivo sklone da ovo s vremena na vreme smetnu s uma.

Ali kada je reč o radikalima i odbrani KiM, inikativno je da su oni bili glavni inicijatori svih propalih ideja koje su u proteklih par godina stavljane na sto. Oni su pokrenuli ideju o proglašenju okupacije, oni su insistirali na povratku vojske (makar garantovane hiljade) u pokrajinu, oni su pozvali na prekid diplomatskih odnosa sa zemljama koje priznaju albansko otcepljenje (kao i niz ekonomskih mera protiv njih), najzad, od njih je potekla i ideja o ekonomskoj blokadi pokrajine. Ono što je zajedničko za sve ove inicijative jeste to da su one u širokoj javnosti shvaćene kao „iskreno patriotske“, da su im donele niz političkih poena kao beskompromisnim borcima za otadžbinu, kojima je dobrobit države i lojalnih građana preča od eventualnog tapšanja po leđima u Briselu i Njujorku, ali i to da su sve listom propale . A s obzirom na to koje su političke snage sastavljale vladu u proteklom periodu, tako nešto se i moglo očekivati – tako da je svaki promišljen strateg radikalskih javnih nastupa sa sigurnošću mogao računati sa maksimalnim patriotskim dojmom, bez opasnosti da se navedena strategija ikada pusti u pogon, te snose posledice njenog eventualnog neuspeha.

Naravno, u dobru volju radikala imamo najmanje razloga da sumnjamo, jer oni jedini nisu imali prilike da je pokušaju sprovesti u delo, dok manje-više za sve ostale jasno možemo uočiti jaz između reči i dela. Sa druge strane, njihov patriotski polet ne bi trebalo uzimati previše ozbiljno sve dok ga zaista ne dokažu u praksi. Da ima razloga da se sumnja u njihovu kategoričnost u najmanju ruku ukazuje njihov iznenadni „napad pragmatizma“ po pitanju obaranja Sporazuma o stabilizaciji i pridruživanju u Narodnoj skupštini, koji ih je spopao baš u trenutku kada im je nadomak ruke bila mogućnost da najzad počnu učestvovati u donošenju političkih odluka. Slična stvar se odnosi na pokazanu trpeljivost prema dojučerašnjem „mlađem bratu“, socijalistima, čija je očigledna izdaja proklamovanih nacionalnih principa za račun ulaska u lukrativnu vladu sa demokratama skoro ignorisana u svetlu očajničkih napora da se očuva kohezija šarene koalicije na nivou Beograda. Pri tome se sama SPS ponaša kao svojevrsan hibrid radikala i demokrata, servirajući svome biračkom telu tvrdu nacionalnu (narodnu?) politiku koju i onako (tuđom krivicom) neće moći da sprovedu, dok kosovsku politiku realno svode na niz „nikada, nikada“ političkih izjava, koje ne smeju stajati na putu evropskih integracija.

Sindrom Nejakog Uroša

Ostaje najzad, kada je u pitanju srpska politička scena, da se pogleda retorika i učinak najglasnije „kosovski“ orijentisane političke grupacije – tzv. „narodnjačke koalicije“, koja pored Demokratske stranke Srbije i Nove Srbije oko sebe okuplja jedan značajan javni i kulturni pokret, koji se s pravom može smatrati okosnicom borbe za očuvanje države tokom minulih par godina. Sličnost Vojislava Koštunice i njegovih saradnika sa radikalima leži u tome što su i sami, unutar dve vlade kojima su komandovali, bili pokretači relativno tvrde i beskompromisne nacionalno-državotvorne politike, za koju s pravom mogu da tvrde da je u ključnim trenucima bivala sabotirana delovanjem neposrednih koalicionih partnera u vladi. Ključna razlika sa radikalima počiva u nezaobilaznoj činjenici da, za razliku od prvih, narodnjaci ne mogu izbeći odgovornost za neuspeh svoje politike – budući da su u oba saziva Skupštine bili stožeri vlade i lično odlučivali ko će ulaziti u njen sastav i pod kakvim uslovima.

Narodnjačka retorika, međutim, znatno se razlikuje i od „pragmatizma“ unionista. Ona polazi od pretpostavki da unutar svake politike moraju postojati zadate vrednosti, ključne za funkcionisanje društva i neophodne za njegov opstanak i prosperitet. Dok su za Novu Srbiju i javne ličnosti koje gravitiraju sada već bivšem Predsedniku vlade te vrednosti maglovito određene kao „nacionalni identitet“, koji u sebi podrazumeva i državnost, zakon i nacionalno dostojanstvo, ali i čitav niz „tradicionalnih vrednosti“ poput vere, jezika, ili istorijskog predanja – ideologija DSS za svoje središte uzima pojam vladavine prava , temeljeći tako sav svoj politički angažman na Ustavu i političkoj teoriji. Prema ovakvom shvatanju, dužnost svakog građanina (i Srbina, budući da je Srbija delom definisana kao nacionalna država) jeste da brani ustavni poredak, koji podrazumeva da je Srbija jedinstvena i nedeljiva, da je zasnovana na prinicipima međunarodnog prava i Povelji OUN, te da su Kosovo i Metohija njen interalni deo. Važno je istaći da ovo stanovište nije ni najmanje naivno, budući da ono kosovski problem argumentovano stavlja u samo središte državnog poretka, insistirajući da otimanje ove pokrajine podriva ne samo ustavni poredak Srbije, već i međunarodno pravo i Povelju UN na kojima se on temelji, čime se srpska država lišava suštine svog postojanja i svake mogućnosti zakonskog utemeljenja života svojih građana. Za sve koji dele ovakvo shvatanje države, Kosovo i Metohija zaista nužno predstavljaju „srce Srbije“, budući da njihovo oduzimanje predstavlja smrtni udarac za celokupni državni sistem – koji se nadalje lišava svakog osnova svog postojanja.

Već se na izloženom vide svi nedostaci ovog stanovišta – ono je izvanredno ranjivo upravo pred oštricom zapadnjačke retorike „brige o ljudima“ i „životnih tema“, koja će lako ubediti građane, neupućene u političku teoriju i navikle na život u uslovima svakodnevnog kršenja zakona i Ustava, da ovakvo naglašavanje presudnosti kosovskog pitanja predstavlja prosto preterivanje, sejanje nepotrebne panike i, zašto da ne, manipulaciju građanima zarad političkih ciljeva narodnjačke grupacije. Prosečan građanin teško će razumeti zašto je gaženje međunarodnog prava i kriza suverenosti od životnog značaja po njegov život, kada su to očigledno rastuće cene, nepovoljni krediti i mizerne plate. I kada neko skrene pažnju da „izvesne političke snage“ skreću pažnju javnosti na nerešivi (a i tako izgubljeni) spor oko Kosova samo da bi se „oslobodili odgovornosti“ za pitanja koja „stvarno interesuju građane“, zaista je teško osloboditi se optužbi za manipulaciju.

Da bi održali svoju poziciju, narodnjaci (i njihov vrhovni ideolog, predsednik DSS) morali bi pokazati javnosti da protivpravno otimanje Kosova i Metohije zaista erodira državu do te mere da ona gubi svaki autoritet neophodan da štiti i one druge, svakodnevnije i osetljivije probleme građanstva. Oni bi morali ukazati da „suverenost i teritorijalna celovitost“ nisu puke fraze, već sinonim za funkcionalnu državu, sposobnu da rešava probleme svojih građana. Oni bi morali jasno postaviti pitanje – šta vredi država koja nije u stanju da zaštiti svoje građane od uzurpacije njihove zemlje i zakonskog poretka? Ako svaki veseljak kome se prohte da bude „prvi u selu“ može bez ikakvog osnova izgraditi republiku, ko će ikome moći da garantuje bezbedan život, rad i zaposlenje, ko će imati autoriteta da građane zaštiti od ostalih nedaća, koje toliko neposrednije pogađaju njihovu svakodnevicu? Država koja nije u stanju da se brani je država koja ne može svojim građanima ponuditi ni adekvatno obrazovanje, zdravstvenu i socijalnu zaštitu, budući da sve ovo predstavlja luksuze koji dolaze tek nakon što je omogućen goli opstanak. I svi koji odbrani zemlje pretpostavljaju lične interese zapravo samo parazitiraju na njenom bolesnom telu, nadajući se da će lično uspeti da iz njega izvuku dovoljno koristi pre nego što izdahne. Ništa od ovoga narodnjaci nam nisu rekli.

Oni su odlučili da svoj stav ojačaju beskonačnim ponavljanjem , nadajući se da će, ako se dovoljno puta čuju sa televizije i pročitaju u novinama, reči poput „suverenosti“, „međunarodnog prava“ i „15% teritorije“ postati vrednost same po sebi. Sam po sebi, argument o „Nato državi“ nije ni malo naivan i vrlo suštastveno pogađa kosovski problem „u glavu“, ali niko od činovnika koji besomučno ponavljaju ovu Koštuničinu sintagmu nije građane udostojio objašnjenja šta to zapravo znači i zbog čega njih lično to treba da pogađa. Niko se (od stranačkih zvaničnika, naravno – ako se izuzme poneki neupadljivi Koštuničin komentar) nije usudio da kaže da „Nato država“ znači vojnu okupaciju dela Srbije , a „kršenje međunarodnog prava“ znači gaženje po nevinim žrtvama imperijalnog rata koje su zapadne države bespravno, bezakonito i bešćutno povele protiv Srbije i njenog naroda.

Masovnost demonstracija protiv albanskog secesionizma pokazuje da postoji dovoljno veliki broj ljudi koji je na takvo predstavljanje stvari spreman da reaguje i od takvih iskušenja brani svoju otadžbinu. I umesto da se otvoreno stave na čelo tog dela politički aktivnog građanstva, narodnjaci (a može se reći i nacionalne snage uopšte) se zadovoljavaju praznim formalizmom, u kome je dovoljno da se neka stvar „iznese na čistac“, da se o njoj dalje ne mora raspravljati. Kao da narodnjaci smatraju da su neprijateljima „dovoljno odbrusili“ sa „Nato državom“ i „međunarodnim pravom“, da nema potrebe da se stvar produbljuje i izvlače nužne (i neophodne) političke konsekvence iz rečenog. U tome se DSS retorika približava onom „nikada, nikada“, nespremna da preuzme odgovornost i pomogne narodnom gnevu da se kanališe u produktivnu političku delatnost. Pri tome, kada se setimo da su DS i G17 plus sve svoje „petokolonaške poteze“ sproveli pod okriljem i prećutnim blagoslovom svojih narodnjačkih partnera u vladi (koji opet do sada nikada nisu našli za shodno da pokrenu ozbiljnu političku saradnju sa svojim „saborcima“ iz radikalskog tabora), odgovornost narodnjaka za trenutni poraz postaje još ozbiljnija, a njihova nespremnost/nesposobnost da se povuku konkretni politički potezi još problematičnija i indikativnija.

Par reči o guslanju

Ako zaključno bacimo jedan objedinjujući pogled na celokupnu političku elitu, bez obzira na atribute i predznake, možemo uočiti da im je u neku ruku svima zajedničko oklevanje, suzdržanost i svojevrsan strah od posledica vlastitog političkog angažmana. U neku ruku, političare ovde možemo i razumeti – kosovski problem istorijski je bio sklon da proguta sve koji mu se otvoreno propust, i rizici vezani za njega mogu se pokazati prevelikim za okvire zdravorazumskog političkog pragmatizma bilo koje partije. Jednostavno, previše toga mora da se uloži i previše toga može da se izgubi – pad rejtinga DSS, partije za koju se obično uzima de jedina do kraja „odigrala na kosovsku kartu“ to unekoliko ilustruje.

Ono što, međutim, nikako nije tako jasno i razumljivo jeste sramotno držanje vodećih medija u celoj situaciji, koji su zdušno podržali sve napore izvesnih političkih snaga da se celi problem zataška, obesmisli i gurne pod tepih. Relativizacija velikog narodnog protesta preko par razbijenih izloga, nedostatak svakog poštovanja za smrt mladića koji je, za razliku od predsednika, premijera i ministra inostranih poslova, zaista pokazao da je „Kosovo prvi prioritet“, sistematsko zataškavanje i relativizovanje svih kasnijih protesta, kojima se posvećivalo prostora koliko i mesnim zajednicama koje traže uvođenje kanalizacije. Najzad, umesto da se potrude da cela Srbija bude uz nekoliko desetina mladih ljudi koji su odlučili da na najneposredniji i najnedvosmisleniji način pokažu svoj stav da je polje Kosovo i dalje srpsko, tako što će tamo odmarširati peške , kao da je to Tašmajdan ili Kalemegdan, ujedinivši svojim koracima celu zemlju da bi na Gazimestanu dočekali Vidovdan, mediji su se postarali da za celi događaj saznaju samo oni koji su videli malobrojne plakate u centru Beograda, dok je gazimestanskom okupljanju posvećena pažnja koliko i bilo kojoj drugoj omanjoj letnjoj kulturnoj manifestaciji.

„Kosovski greh“ političara svodi se na činjenicu da se „akcioni plan za KiM“, o kome se šaputalo i šuškalo više od pola godine kao tajnom oružju kome će se pribeći u slučaju krajnje nužde, rasprsnuo posle proglašenja kosovske nezavisnosti kao mehur od sapunice, svodeći se, zapravo, na konsultacije sa četrdesetak ambasadora. Pompezne najave nisu dale nikakve rezultate, osim što su zaista poslužile glorifikaciji i samovalidaciji otuđene političke elite. Ali srpska javnost , u smislu medija i kulture, svega onoga što je negada predstavljala institucija gusala , obrukala se i više od političara, dozvolivši rado da bude uspavana „slovenačkim scenarijem“ i da je, istovremeno, uopšte ne bude briga. Srpska javnost o ovom poslednjem Vidovdanu guslala je samo o evrointegracijama, evropodobnosti i evropodršci – udovoljavanju velikog sveta oličenog u manjini država koje su Srbiju prvo bombardovale, da bi onda, gledajući je u oči, sa osmehom i „za njeno dobro“ počeli da je komadaju.

Sramota je sve ovo, pogotovo kada se pogleda da su jedini konkretni potezi na zaštiti srpskih interesa u pokrajini, jedine teške reči na račun srpskih neprijatelja koje su bile odgovarajuće istorijskoj veličini trenutka, kao i jedina adekvatna medijska pažnja događajima u i oko Kosova i Metohije, načinjeni – u Rusiji. Dok su srpski političari godinama guslali , tadašnji ruski predsednik i današnji premijer je celi projekat odbrane srpske suverenosti u Savetu bezbednosti UN inicirao, osmislio i sproveo , obezbedivši jedino čvrsto tlo koje je Srbiji po tome pitanju ostalo. Srpska javnost na čelu sa svojom političkom elitom ne samo da nije ni na koji način pokazala dužnu zahvalnost ruskoj (ne)principijelnoj podršci, dovevši Rusiju i njene interese na vrh srpskih spoljnopolitičkih prioriteta, ona se prema svojim jedinim pravim saveznicima ponela sa ravnodušnošću, kao da su oni bili dužni da sopstvenoj zemlji natovare na vrat još jedan nerešivi međunarodni problem. Najzad, Republika Kosovija je već više od četiri meseca zvanično nezavisna, i sve što je srpska javnost do sada stavila na sto kao „sva sredstva“ kojima će braniti svoju suvernost i teritorijalnu celovitost, jeste obećanje unionista da „nikada, nikada ništa neće potpisati“, uverenje suverenista da „međunarodno pravo neće dopustiti obrazovanje prve Nato države na Balkanu“, pretnja albanskih saveznika iz LDP i nekih nevladinih organizacija da neće dopustiti da se građani Srbije i dalje „ucenjuju Kosovom“, potpuna marginalizacija od strane medija svih građanskih (i državnih) napora da se ličnim angažovanjem naprave neki koraci ka lakšoj reintegraciji makar lojalnih delova pokrajine u državni sistem i najzad, srpska spremnost da se bore za Kosovo do poslednjeg – Rusa.